^{translated from the Persian by Niloufar Talebi}

Many a night burned to dawn
                                                       when,
tired in my sleepless bed,
I knocked on the desolate ruins of each memory
I’d marked with a keepsake from you.

No one asked who’s knocking and yet,
your voice echoes in my mind—
Who’s that knocking?

No door opened
to let me find once more
the lost, dreamlike lines of your face …

Only blind oblivion called out to me
from every dark abyss—
a cold, blunt reply:
Your beloved’s gone, man.

     □

These words ring true:
Pure as a mirror, I stood before you
so that when you left my side
nothing remained in my mind’s eye
of the fruits of your love,
but a heartache, a name on the tongue,
lost, invisible lines
in the silt of circadian sorrows …

     □

Yet, since this unthinkable tragedy—
with the cry that spilled at the untimely sight of you
flooding the stillness of my hallway of forgetfulness—
shadows take on color once more
in the mirror’s heart,
as a ghost peers through the window
of the dark room,
and from the cold hearth,
a flame leaps from the ashes.

In this sleepless bed of mystery
I trace the contours of your dreamlike face.

     □

I search for you with every eye
I call for you in every joy
Under my breath, I call your name
softly and again

O Messiah,
                    look!—
a corpse stirs softly in the heart of the coffin …

          ^{1954
          Qasr prison}

شبانه (وه! چه ش بهایِِ سحرسوخته)

وه! چه شب‌هایِ سحرسوخته
من                                          
خسته
درِ بسترِ بی‌خوابی‌یِ خویش
درِ بی‌پاسخِ ویرانه‌یِ هر خاطره را کز تو در آن
یادگاری به نشان داشته ام کوفت هام.

کس نپرسید ز کوبنده ولیک
:با صدایِ تو که میپیچد در خاطرِ من
⟪کیست کوبنده‌یِ در؟ — ⟫

هیچ در باز نشد
تا خطوطِ گُُم و رؤیائی‌یِ رُخسارِ تو را
...بازیابم من یک بارِ دگر

آه! تنها همه جا، از تکِ تاریک، فراموشی‌یِ کور
سویِ من داد آواز
:پاسخی کوته و سرد
⟪! مُُرد دل‌بندِ تو، مَرد — ⟫

     □

:راست است این سخنان
من چنان آینه وار
،در نظرگاهِ تو اِستادم پاک
که چو رفتی زِ برم
چیزی از ماحصلِ عشقِ تو بر جای نمانْْد
در خیال و نظرم
،غیرِ اندوهی در دل، غیرِ نامی به زبان
جز خطوطِ گُُم و ناپیدائی
...در رسوبِ غمِ روزان و شبان

     □

لیک ازین فاجعه‌یِ ناباور
با غریوی که
ز دیدارِ به ناهنگام‌ات                    
،ریخت در خلوت و خاموشی‌یِ دهلیزِ فراموشی‌یِ من
در دلِ آینه
باز               
سایه می‌گیرد رنگ
در اتاقِ تاریک
،شبحی می کشد از پنجره سر
در اجاقِ خاموش
.شعله ئی می جهد از خاکستر

     □

من درین بسترِ بی‌خوابی‌یِ راز
.نقشِ رؤیائی‌یِ رُخسارِ تو می جویم باز

با همه چشم تو را می جویم
با همه شوق تو را می خواهم
زیرِ لب باز تو را می خوانم
دائم آهسته به نام

!ای مسیحا
! اینک              
...مرده ئی در دلِ تابوت تکان می خورد آرام آرام
 

^{۱۳۳۳             
زندانِ قصر}