^{translated from the Persian by Niloufar Talebi}

^{To Maftoon Amini
The gentle obsession of poetry} 

I wish I were water—
if only you could be what you long to be.
Ah, being human—
               a struggle teetering on the edge of the impossible, don’t you see?

I tell myself, I wish I were water,
to nurture a tender sapling into a mighty tree—
                         (only to see it felled by an ax’s blow,
                         thrown into the flames?)
or to bring eternal green to a fragile sprouting pine—
                         (only for it to become a cross,
                         stained with clots of wasted blood?)
or to feel the satisfaction of quenching parched lips—
                         (even if he is forced to kneel
                         on a field of blazing sun and raging cries,
                         a sword poised at his neck?
                         Doesn’t it baffle you
                         to become Cain, your brother’s slayer,
                         or to wield the blade against free minds?
                                                                                          Or worse—
                         to see a barely grown tree
                         as nothing more than lifeless kindling?)

     □

I know, I know, I know
Yet still, I wish, oh how I wish, I were water—
if only you could be what you long to be.

Ah,
if only I could remain
a pure drop, unaware,
from a gentle mist
on some quiet mountainside—
not tossed around in this ruthless ocean,
a helpless wave
lost in the chaos.
 

             ^{September 21, 1989}

...ای کاش آب بودم

^{به مفتون امینی
وسواسِ مهربانِ شعر}

ای کاش آب بودم
—. گر می شد آن باشی که خود می خواهی
آدمی بودن
!حسرتا               
مشکلی ست در مرزِِ ناممکن. نمی بینی؟                      

—ای کاش آب بودم — به خود می گویم
نهالی نازک به درختی گََشن رساندن را
تا به زخمِِ تبر بر خاک اش افکنند—)                                   
(در آتش سوختن را؟                                        
یا نشایِِ سستِِ کاجی را سرسبز ی یِ جاودانه بخشیدن
از آن پیش تر که صلیب یش آلوده کنند—)                                                
(به لخته لخت هیِِ خونی بی حاصل                                                     
یا به سیراب کردنِ لب تشنه ئی
رضایتِ خاطری احساس کردن
حتا اگرش به زانو نشانده اند—)                                      
در میدانی جوشان از آفتاب و عربده                                             
تا به شمشیری گردن اش بزنند؟                                              
حیرت ات را برنمی انگیزد                                              
قابیلِ برادرِ خود شدن                                               
یاجلادِ دیگراندیشان؟                                                
یا درختی بالیده نابالیده را                                                 
حتا                                                                           
(هیمه ئی انگاشتن بی جان؟                                                    

     □

می دانم می دانم می دانم
با این همه کاش ا ی کاش آب می بودم
.گر توانستمی آن باشم که دل خواهِِ من است

آه
کاش هنوز
به بی خبری               
قطره ئی بودم پاک                           
از نَم‌باری
به کوهپایه ئی
نه در این اقیانوسِ کشاکشِ بی داد
.سرگشته موجِ بی مایه ئی
 

^{شهریورِ ۳۰ ۱۳۶۸}