All of my pain is a spider 
I’ve learned not to crush 
with the heel of my shoe 

but to guide with a page 
of my journal 
into an empty glass. 

I ask questions about 
its life, its purpose 
as I walk careful 

out to the garden and rest 
it down on the earth. 
My pain—how happy 

it is to leave me 
whenever I treat it 
kind. 

^{translated from the Macedonian by the author}

When at evening I hear the voice of my dead mother,
I summon deer to my side—
they who understand all the languages of fear
without saying a word.

I would invite them into the courtyard of quiet changes
and ask them about the sins of the unborn,
about the distance between the blood
of two enemies after the war.

I would ask them to lock the silence—
secret of the open eyes.

ТИШИНАТА ОД ДРУГИ МЕСТА ДОАЃА

Кога навечер ќе го чујам гласот на мојата мртва мајка,
повикувам елени во својата соба —
оние кои никогаш не прозбориле,
а ги разбираат сите јазици на стравот.

Ќе ги поканам во дворот на тивките промени
и ќе ги прашам за гревовите на неродените,
за далечината помеѓу крвта
на двајца непријатели по војната.

Ќе ги замолам да ја закатанчат тишината — 
тајната на отворените очи.